Gedicht
Mongs denk ik, dat.......
Mongs denk ik, dat
i'j gaar neet veurgood bunt hen egaone,
nao zovöl dage waer bunt op-estaone.
Mongs denk ik dat.
Mongs denk ik, dat
ik ow in de kök'ne heure stommeln,
in de anrechtla luk heure rommeln.
Mongs denk ik dat.
Mongs denk ik, dat
ik ow stemme in de kamer heure,
as ikke stiekem luster an de deure.
Mongs denk ik dat.
Mongs meen ik, dat
ik alles wette van het hoo en wat,
as 'k kieke in dat depe, zworte gat.
Mongs meen ik dat.
Vaak denk ik, da'k
ow gaerne nog had willen hollen,
dee dinge doon, dee'w beide wollen.
Vaak denk ik dat.
Maor ik wet:
dat he'w veurgood ehad.
5 juni 2008
Henk Krosenbrink. Oet den dichtbundel 'Mongs denk ik, dat.....'
*
Heimwee
Paorte van beume, eken en beuken,
'k zal ow missen as ik weggao van hier.
Ow taere greun, ow warme gold
maakt mi'j rieke,
maor 't afscheid kold.
Baeke met bochten, lege of vol,
dwars deur den bos is owwen gang,
Mongs bu-j grillig en geveurlijk,
dan waer aardig,
't Mek mi'j bli'j en warm.
Beume en water, mien leve natuur,
ik blieve ow gedenken as ik weg bun van hier.
Van de sling'rende baeke,
van 't machtige bos,
kom ik nooit echt los.
Riek Krosenbrink-Naves. Oet den dichtbundel 'Heimwee'.
*
Waterlaoge
Miene waterlaoge
he-k garf nao garve
heel sekuur
dichte
evli’jd.
Toch
raegent het
der mi’j
geregeld
in.
Henk Lettink.
*
Vraogen
Hol ik van het laeven?
Hölt het laeven van mie?
Ik wet het neet zeker,
maor ’t vlög soms veurbie.
Toch he-j van die dage,
dan schöt ‘t maor neet op.
Ie kiekt naor de klokke:
toch wieter elop?
De klokke dee löp wel,
want soms he-j een dag,
dan kö-j het neet bie benen:
een dag met een lach.
Dan hol ik van ‘t laeven,
hölt ‘t laeven van mie!
En wet ik heel zeker:
Nog lang neet veurbie!
Reina Wolsink.
*
’t veurjaor lig
in zachte bloesems
achter ’t raam
ne kievit dukelt
dwars deur
’t blanke morgenlicht
trots röp hee
ziene naam
en ik . . . .
ik do de winter dicht
Thea Onnink-Stronks
*
laeven en dood
hebt een eeuwig verbond
al het laeven zol starven
as de dood neet bestond
Derk Jan ten Hoopen
*
Zonnebloeme
Ik kwam
ow têggen,
lachend naost de mothoop.
’t Was
of i’j op ow
dooie akkertjen
’t noodlot
tartten…
Toen heb
ik ow eplukt,
umdat ik ow herkennen.
En ’t vulen
of ik ow ekregen had,
rechtstreeks
van God!
Ankh Gussinklo.