Verhaal

Een verzorgingstehuus veur katten.

Wij hebt twee katten. Hobbes en Bikkel. Hobbes dech dat e van adel is en wil deurumme gin contact met ’t “kattengepeupel” uut de buurte. Zittend in de vensterbanke kik e zo’n tien uur per dag naor buten. Volgens ‘m dech e dan depe nao ovver verschillende maatschappelijke problemen. Hee zal der wal nooit uutkommen, want ik heb ‘m nog nooit ne oplossing heuren andragen. Toen ik ‘m gisteren vroog waorovver hee no naodach, zei e: “Ovver genetisch gemanipulaerde kattenbrökskes.” Op miene vraoge ho hee zich dee brökskes veurstellen, kek e mien geargerd an: “Daor bun-k no juust ovver an het naodenken. ”

Onze andere katte Bikkel is bikkelhard veur zichzelf en bikkelhard veur andern. Hee is graag op pad en hef een paar eigenaardige slingerpeute. ’t Is ne groten pestkop en wet alle roddels ovver de buurtkatten en roddelt zelf dufteg met.

Met dizze twee heb ik een gesprek ehad ovver een verzorgingstehuus veur katten.

Hobbes kek mien zuneg an. Een verzorgingstehuus veur katten? Ja, daor mos e is ovver naodenken. Hee bewoog zich ongemakkelijk.
“Zo-j der zelf later willen wonnen?”
Hobbes dach nao. “Wat veur beleidsstructuur hef ‘t tehuus? Ha-j der invloed op?” Ik vertellen dat der ne cliëntenraod was waorbi’j hee met al ziene vraogen terechte kon.
“Heb ik daor ne ruumte veur mienzelf?”
Ik knikken.
“Ho is ‘t aeten. Kö-j zelf zeggen wa-j hebben wilt?”
Opni-j knikken ik.
Hobbes dach wieter. Hee kek al opgewekter.
“Bunt daor völle andere katten?”
“Jao, der bunt völle andere katten en samen kö- j van alles doon. I’j könt in ‘t bewonnerskoor zingen, i’j könt samen een endjen gaon wandelen of spelletjes doon.”
Hobbes sprong op asof e deur ne wespe was estokken: “Spelletjes? Wordt daor spelletjes edaone? I’j begriept toch wal, dat ik daor neet an metdo! Zoiets is veur katten as Bikkel, maor neet veur mien!”
Ik stellen um geröst en zei dat e dat ok neet hoven, maor ik zagge wal dat hee dee spelletjes neet maer uut zien heufd zol kriegen.

“By the way,” zei Hobbes (soms pröt e Engels. Volgens ‘m steet dat sjiek en lang neet elke katte kan dat), “ho steet ‘t met de bibliotheek? Is dén nog een bétjen van niveau of bunt dat allemaole van dee streekromannetjes. I’j wet wal, dee beuke dee de buurtkatten altied onderling an ’t ruilen bunt. Dee gaot jo altied ovver ne onbereikbaore liefde.” Hobbes kek schamper veur zich uut. “Nae, ik bedoel andere beuke. Beuke van Multatuli of van Jan Wolkers of Arnon Grunberg. En ho zit ‘t met de poëzie? Daor zal toch wal wat van Rutger Kopland of Ida Gerhardt in de kaste staon?”
Ik heb niks ezegd, maor kek ‘m ‘s verwietend an. Hee loeren schuun naor mien. “Nah,” zei e verdedigend, “’t is toch zeker mien laeven en a- k der nog ‘s ovver naodenke, bunt der gin tehuze veur katten met mien niveau? Ik bedoel eigenlijk zoiets as wat Bronbeek is veur de old-militairen uut Indië?”

Ik zuchten depe: “Wet i’j Hobbes, gao maor waer fijn denken, maor do ‘t dizze kaere ‘s ovver owzelf. Met ow völt neet te praoten en wes maor bli’j da- j hier wont, want ik zee ow nog lange neet in een verzorgingstehuus veur katten”.

Ik lepe naor buten en repe Bikkel.
Gniffelend kwam e der anrennen en ik heuren in de wieten buurkatte Dorus nog niedeg ropen: “Kiek i’j maor uut, Bikkeltjen, ik kriege ow nog wal en dan bun i’j nog lange neet jeureg!”
Bikkel kek nog effen pestereg achterumme en glippen gauw naor binnen. Hee had der dudelijk zin in. Toen ik ‘m had uut elegd wat een verzorgingstehuus veur katten was, begonnen ziene greune eugekes te glinsteren. “Bunt daor allemaole andere katten? En dee kan-k den helen dag peste…eehhh, ik bedoele, daor kan-k de helen dag met praoten?”
Toen ik ‘m vertellen dat der ok uutstapjes waren en spelletjes, zuchten e depe. “Ik wolle da- k al old wazze dan gin-k direct,” zwijmelen e. “En dee uutstapjes, waor gao-j dan hen?”
“Ovveral”, vertel ik ‘m. Naor Erve Kots pannenkoken aeten of naor ’t Wenters Bloemencorso en soms gao-j met de bus zomaor ne mooien natuurtocht maken.
“Dan gao ik veurin zitten,” klonk ‘t enthousiast.
Ondertussen was Bikkel ok op ne serieuzen vraoge kommen. Hee kek mien ernstig an. “Ehh, dee slingerpeute van mien, dee wordt der natuurlijk ok neet baeter op a-k older wodde. Kan-k daor in ‘t verzorgingstehuus ok ne rollater kriegen?”
Natuurlijk kon dat en dan kon e toch met elk uutstapjen met.
“Ik hoppe da-w dan naor de fabriek van “Whiskas” gaot of naor de visafslag in Urk.” Zien tungesken glippen begaereg langs zien beksken. “En misschien krie-j dan wal wat brökskes of een klein visken met naor huus,” glunderen Bikkel.
Hee kek tevraeden veur zich uut. “Ne kamer veur mienzelf,” mijmeren e, “en iemand wee mien bedde opmek…en uutstapjes… en samen koffie drinken…” hee zuchten depe en kek mien an. “A-k old wodde en ik kriege last van miene slingerpeute, dan breng mien maor naor ’t verzorgingstehuus. Ik geleuve dat ik mien daor wal redde.”
Ik aaien is effen ovver dat kleine vinnige pestköpken van ‘m en Bikkel zei: “Dan mo-j mien wal op kommen zeuken, dan möch i’j misschien wal met naor de visafslag.”

Hobbes is later nooit op ons gesprek teruggekommen. Ik denke dat e verwacht da-w een particulier verpleegster veur ‘m in huus nemt.
Bikkel hef de buurtkatten ovver ‘t verzorgingstehuus vertelt en de volgenden dag stonden der al vrog ne hele slierte katten bi’j ons veur de deure met de vraoge of ze zich bi’j mien in konden laoten schrieven veur ‘t verzorgingstehuus veur katten.


Thea Onnink-Stronks